I SA/Wa 29/14

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J.S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] odmawiającą przyznania J.S. zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego w wysokości [...] zł na zakup [...] i [...].

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie.

J.S. wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie w sierpniu 2013 r. specjalnego zasiłku celowego w wysokości [...] zł na wykupienie [...] oraz [...].

Prezydent W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. Organ pierwszej instancji podkreślił, że J.S. jest emerytem z ustalonym na stałe znacznym stopniem niepełnosprawności, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, na jego dochód składa się zaś emerytura w wysokości [...] zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł. Emerytura zajęta jest egzekucją komorniczą w wysokości [...] zł. Odliczeniu od dochodu podlegają natomiast płacone na syna alimenty w wysokości [...] zł miesięcznie. Łączny dochód wnioskodawcy w czerwcu 2013 r. – miesiącu poprzedzającym datę złożenia wniosku, obliczony na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, wyniósł zatem [...] zł i przekroczył kryterium dochodowe ustalone w ustawie o pomocy społecznej na kwotę [...] zł dla osoby samotnie gospodarującej. Prezydent W. zaznaczył jednocześnie, że strona zamieszkuje z córką, która prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i która do lipca 2013 r. z tytułu opieki nad ojcem pobierała świadczenie pielęgnacyjne. Córka pomaga wnioskodawcy usługowo, partycypuje w opłatach za mieszkanie. Dwoje pozostałych dzieci zamieszkuje zaś oddzielnie.

Organ wskazał, że J.S. zamieszkuje w mieszkaniu spółdzielczym, bez tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Z powodu zadłużenia czynszowego zasądzona jest eksmisja, strona oczekuje na przydział lokalu socjalnego. Wnioskodawca jest ponadto właścicielem działki, nieruchomości i budynków gospodarczych w M. Z nieruchomości prowadzona jest egzekucja komornicza oraz rozpoczęta licytacja.

Prezydent W. podkreślił, że uzyskiwany przez stronę dochód w wysokości [...] zł przekracza kryterium dochodowe uprawniające do przyznania pomocy. Ośrodek musi zaś zabezpieczyć przede wszystkim potrzeby osób i rodzin, których dochód nie przekracza kryterium dochodowego. Zdaniem organu, w przypadku J.S. nie ma podstaw do zastosowania art. 41 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach może być przyznany specjalny zasiłek celowy, gdyż w sprawie taka sytuacja nie występuje. Organ zaznaczył, że sytuacja wnioskodawcy pozostaje od kilkunastu miesięcy niezmienna, posiada on stały miesięczny dochód, który stanowi emerytura i zasiłek pielęgnacyjny oraz posiada majątek w M., którego wartość ustalono na kwotę [...] zł. Stały dochód pozwala wnioskodawcy na planowanie wydatków i gospodarowanie budżetem w ten sposób, aby w pierwszej kolejności zabezpieczać podstawowe potrzeby jakimi jest m.in. wykupienie leków. W ocenie organu wnioskodawca jest w stanie zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe poprzez wykorzystanie własnych środków, możliwości i uprawnień. Ośrodek musi zaś racjonalnie dzielić posiadane środki finansowe, aby mogła z nich skorzystać największa liczba osób ubiegających się o wsparcie. W decyzji wskazano również wysokość środków finansowych, którymi dysponuje Ośrodek, przeznaczonych na wypłatę zasiłków celowych i celowych specjalnych w 2013 r. oraz liczbę osób i rodzin, którym udzielono wsparcia w pierwszym półroczu 2013 r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J.S. zarzucając naruszenie art. 41 ustawy o pomocy społecznej i wnosząc o jej uchylenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając sprawę stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy przytoczył zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej określone w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182), w tym w art. 7 i art. 8 ust. 1 ustawy oraz podkreślił, że w sprawie ustalone zostało, iż łączny dochód J.S. wynosi [...] zł i przekracza ustawowe kryterium dochodowe. Przepis art. 41 ustawy o pomocy społecznej , który był podstawą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaznaczyło, że przyznanie zasiłku celowego na podstawie tego przepisu może nastąpić tylko w "szczególnie uzasadnionych przypadkach", a więc w sytuacjach zupełnie wyjątkowych, gdyż o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony, a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła (wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 522/11). Prowadząc postępowanie o przyznanie specjalnego zasiłku organ ma obowiązek rozpoznania sprawy pod kątem występowania szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 41 pkt 1 i 2 ustawy. Zdaniem organu w przypadku J.S. sytuacja taka nie występuje.

Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że wparcie otrzymywane z pomocy społecznej ma charakter subsydiarny, pomocniczy. Oznacza to, że nie polega ono na przerzucaniu całego ciężaru zaspokojenia potrzeb wnioskodawcy na organ pomocowy. W związku ze stwierdzoną niepełnosprawnością strona otrzymuje wsparcie w postaci zasiłku pielęgnacyjnego, córka wnioskodawcy pobiera w związku z opieką nad ojcem świadczenie pielęgnacyjne, Państwo udziela zatem stronie pomocy. Sytuacja skarżącego jest stabilna, kilka lat temu przechodził on leczenie szpitalne, a obecnie pozostaje pod opieką lekarską (wizyty u lekarzy specjalistów), co ustalono w trakcie wywiadu środowiskowego. Dokonując zatem, na podstawie przedstawionych dokumentów oraz przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, oceny sytuacji wnioskodawcy organy uznały, że w życiu skarżącego nie wystąpiło zdarzenie kwalifikujące go do otrzymania wsparcia przewidzianego w art. 41 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej.

Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że decyzja w sprawie pomocy przyznawanej na podstawie powyższego przepisu ma charakter uznaniowy oraz że rozpoznając sprawę nie stwierdzono naruszenia prawa materialnego oraz procedury administracyjnej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J.S. opisując swoją trudną sytuację życiową, finansową i zdrowotną oraz zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. W ocenie skarżącego organy nie uwzględniły, że jest on osobą bardzo schorowaną, niepełnosprawną, korzysta ze stałej opieki oraz ponosi wysokie wydatki związane z utrzymaniem i leczeniem, a tym samym, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek.

W piśmie z dnia 5 maja 2014 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego zarzucił dodatkowo zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 pkt 1 w związku z art. 7 i art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, polegające na odmowie przyznania skarżącemu zasiłku, mimo zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, z pominięciem dobra osoby korzystającej z pomocy społecznej – jej zdrowia, w sytuacji gdy skarżący jest chory, a wobec braku możliwości zakupu [...], nie mógł poddać się operacji, bez przeprowadzenia analizy czy istniałaby możliwość udzielenia pomocy skarżącemu w innej formie lub wysokości – decyzje wydane więc zostały w sposób arbitralny; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7 i art. 8 w związku z art. 24 § 3 Kpa, polegające na udziale w postępowaniu pracownika organu, wobec którego istnieją okoliczności mogące wywoływać wątpliwość co do jego bezstronności i obiektywizmu przy rozpoznawaniu sprawy; b) art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa polegające na nierozpatrzeniu sprawy w sposób pełny, wyczerpujący, przede wszystkim poprzez pominięcie przy ocenie sytuacji majątkowej skarżącego faktu, że zastosowana jest wobec niego egzekucja sądowa i oczekuje on na przyznanie lokalu socjalnego, wobec czego nie posiada majątku, który mógłby spieniężyć i przeznaczyć na zakup [...] i [...]; c) art. 8, art. 9, art. 11 Kpa polegające na arbitralnym rozstrzygnięciu sprawy, co stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, niewyjaśnieniu skarżącemu w sposób jasny i rzeczowy zasadności przesłanek, którymi kierowały się organy i nieinformowaniu skarżącego o okolicznościach mogących mieć wpływ na jego prawa, bez przeprowadzenia analizy czy istniałaby możliwość udzielenia pomocy w innej formie lub wysokości; d) art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 140 w związku z art. 15 Kpa poprzez brak ponownego rozpoznania sprawy przez SKO, co potwierdza uzasadnienie decyzji ograniczone w istocie do przytoczenia motywów rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W świetle powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Na wstępie podkreślić należy, że rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Stosownie do treści art. 39 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

W myśl natomiast art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej".

Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący ma ustalony znaczny stopień niepełnosprawności, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o pomoc finansową (w czerwcu 2013 r.) dochód skarżącego, wyliczony zgodnie z art. 8 ustawy o pomocy społecznej, wyniósł zaś [...] zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazany dochód przekracza wysokość kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o pomocy społecznej, tj. 542 zł. Organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę prawidłowo zatem uznały, że w związku z przekroczeniem przez skarżącego kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, brak jest podstaw do przyznania pomocy w formie zasiłku celowego w trybie art. 39 ust. 1 i 2 powołanej ustawy.

W ocenie Sądu słusznie też stwierdzono, że w przypadku skarżącego nie zostały również spełnione przesłanki do przyznania zasiłku na podstawie art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż powołany przepis wymaga dla przyznania specjalnego zasiłku celowego wystąpienia "szczególnie uzasadnionego przypadku". Chodzi więc o zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, których nie sposób przewidzieć, ani im zapobiec przy dołożeniu nawet najwyższej staranności, a które są najczęściej wynikiem szeregu niefortunnych wypadków. Muszą one mieć charakter wyjątkowy. Przesłanką warunkującą przyznanie pomocy w trybie art. 41 jest znajdowanie się w szczególnej sytuacji życiowej, nie zaś dochód wnioskodawcy.

Z konstrukcji powołanego art. 41 wynika również, że decyzja podejmowana przez organ administracji publicznej na podstawie tego przepisu zależy od uznania administracyjnego. Oznacza to, co już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że organ nie ma obowiązku automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia, a zwłaszcza w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów ustawy o pomocy społecznej, regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy).

Zdaniem Sądu organy pomocy społecznej prawidłowo uznały, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, w rozumieniu w art. 41 ustawy o pomocy społecznej i brak było podstaw do przyznania wnioskodawcy świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego w wysokości [...] zł na zakup [...] oraz [...].

Wskazać należy, że ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawca uzyskuje stały, miesięczny dochód w postaci emerytury i zasiłku pielęgnacyjnego, który w czerwcu 2013 r. wyniósł [...] zł. Posiada on ponadto majątek w M., którego wartość określona została na kwotę [...] zł. Córka skarżącego, prowadząca osobne gospodarstwo, z tytułu opieki nad nim do lipca 2013 r. pobierała natomiast świadczenie pielęgnacyjne w wysokości [...] zł i – zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy - pomaga mu oraz partycypuje w opłatach za mieszkanie. Podczas wywiadu środowiskowego skarżący wskazał przy tym, że ponownie nabyła ona prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Z analizy akt sprawy wynika ponadto, że skarżący ma ustalony znaczny stopień niepełnosprawności, stan ogólny jego zdrowia określany jest natomiast jako dość dobry, o czym świadczy m.in. znajdująca się aktach sprawy, przedstawiona przez samego skarżącego, kserokopia zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia [...] kwietnia 2013 r. Z załączonych do skargi materiałów wynika też m.in., że wnioskodawca już w 2011 r. przechodził szczepienie przeciwko żółtaczce i objęty jest stałą opieką lekarską.

Zgodzić się zatem trzeba z organami orzekającymi w sprawie, że w świetle przedstawionych okoliczności, sytuacja wnioskodawcy, znana organom od dawna, nie jest sytuacją wyjątkową i szczególną, uzasadniającą przyznanie zasiłku celowego specjalnego. Za zdarzenia o charakterze szczególnym, w rozumieniu powołanego wyżej art. 41 ustawy o pomocy społecznej, wbrew podnoszonym przez skarżącego twierdzeniom, nie można uznać konieczności zakupu [...] i [...]. Zwłaszcza, że jak wyżej wskazano sytuacja zdrowotna skarżącego, leczącego się od wielu lat i pozostającego pod specjalistyczną opieką lekarką, nie jest sytuacją nadzwyczajną i niecodzienną. Istotne jest przy tym, że skarżący objęty jest systematyczną pomocą Ośrodka Pomocy Społecznej [...] W. i udzielane mu już były zasiłki w trybie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej (fakt znany Sądowi z urzędu – uzasadnienie wyroku NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. Akt I OSK 1388/12) z przeznaczeniem na zakup [...] (np. decyzja z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] przyznająca specjalny zasiłek celowy w wysokości [...] zł, decyzja z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] przyznająca zasiłek w wysokości [...] zł, decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] przyznająca pomoc w wysokości [...] zł).

Podkreślić w tym miejscu należy, że pomoc społeczna ma udzielać swoim podopiecznym pomocy i wsparcia, a nie dostarczać im świadczeń pieniężnych w wysokości dla nich wygodnej czy pożądanej. Zasiłek celowy nie może być podstawowym źródłem utrzymania i służyć zaspokojeniu każdej potrzeby życiowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie - wnioskodawca przekracza ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do przyznania pomocy. Jak wskazały organy administracji publicznej OPS dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi i w pierwszej kolejności musi udzielić wsparcia osobom i rodzinom, których dochody są poniżej kryterium dochodowego. Nie może bowiem dochodzić do takich sytuacji, że osoby spełniające kryterium dochodowe spotkają się z odmową przyznania świadczenia z uwagi na rozdysponowanie środków finansowych na rzecz osób, które kryterium to przekraczają. Z informacji zawartej w decyzji organu pierwszej instancji wynika, że Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] w 2013 r. dysponował środkami na wypłatę zasiłków celowych i celowych specjalnych o 30% mniejszymi, niż w roku ubiegłym. W pierwszym półroczu Ośrodek przyznał 4.628 świadczeń. W drugim półroczu na ten cel dysponuje kwotą w przeliczeniu na miesiąc 12.016 zł. Taki stan rzeczy powoduje, że zasiłki celowe i celowe specjalne kierowane są do najbardziej potrzebujących świadczeniobiorców znajdujących się w sytuacji kryzysowej, a nie do osób wnioskujących o fakultatywne świadczenia pieniężne z pomocy społecznej, mające stały dochód i przekraczające kryterium dochodowe, których sytuacja osobista od dłuższego czasu nie uległa zasadniczej zmianie.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie nie występuje szczególnie uzasadniony przypadek, uprawniający skarżącego do otrzymania świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego i nie można zarzucić, że odmawiając wnioskowanego świadczenia, organy pomocy społecznej naruszyły granice uznania administracyjnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia powołanych w piśmie z dnia 5 maja 2014 r. przepisów Kpa. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie. Organy administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy oraz w należyty sposób uzasadniły zajęte stanowisko.

Odnosząc się zaś do podnoszonego zarzutu kwestionującego bezstronność i obiektywizm pracownika organu, tj. Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej OPS [...] W. T.L. wskazać trzeba, że jest on bezzasadny. Zauważyć należy, że J.S. jest stałym podopiecznym Ośrodka. Wskazany pracownik, działający z upoważnienia Prezydenta W., brał natomiast udział w wydawaniu licznych decyzji, zarówno odmawiających przyznania wnioskowanych przez skarżącego świadczeń, jak i decyzji przyznających stosowną pomoc. Wynika to m.in. z załączonych do skargi przez samego skarżącego kserokopii decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] oraz z dnia [...] marca 2011 r., nr [...]. Decyzje te, przyznające J.S. określone świadczenia, wydane zostały przez działającego z upoważnienia Prezydenta W. Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej OPS [...] W. T.L.. Trudno zatem zgodzić się z podnoszonymi twierdzeniami, że pomiędzy skarżącym, a wskazanym pracownikiem istnieje konflikt i że pracownik ten nie ma on obiektywnego podejścia do sprawy. W ocenie Sądu zarzuty te są całkowicie bezpodstawne. Skarżący posiadający stały dochód przekraczający kryterium dochodowe wielokrotnie wnioskuje o przyznanie pomocy pieniężnej z pomocy społecznej mimo, że możliwości pomocy społecznej są ograniczone. Normalnym następstwem tego jest to, że nie wszystkie jego wnioski są uwzględniane. Taki stan rzeczy, sam w sobie, nie uprawdopodabnia wątpliwości, co do bezstronności pracownika organu wydającego decyzje negatywne dla strony. Samo subiektywne przekonanie skarżącego, że jest inaczej nie jest wystarczające.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 oraz art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.